warstwa podbłonkowa o grubości 7-18 µm, składająca się z bladobrązowych, kulistych komórek. Komórki konidiotwórcze powstają bezpośrednio z hymenium, 10–12 × 2 µm, cylindryczne, zwężające się ku wierzchołkowi, szkliste, proliferujące enteroblastycznie. Konidia elipsoidalne, 1,5–2 (–2,5) x 1–1,5 µm, szkliste, gładkościenne. Askokarpy tworzą się zwykle na odosiowych powierzchniach igieł. W widoku z góry są wydłużone podłużno-eliptyczne, w zarysie raczej nieregularne, 1–7 (–10) x 0,3–0,6 mm. Mają końce tępe, silnie unoszące powierzchnię podłoża w części centralnej, otwierające się pojedynczym podłużnym pęknięciem wzdłuż linii aparatów szparkowych, powierzchnię ciemnobrązowę do czarnej, przechodzącą w bladobrązową (kolor tkanki żywiciela) w kierunku brzegu. W środkowym przekroju pionowym askokarpy są całkowicie zanurzone w naskórku; mają wypukłą górną ścianę o grubości 40–120 µm w miejscu pęknięcia, ok. 25 µm grubości w kierunku krawędzi hymenium, tkanka patogenu rozciąga się poza krawędź hymenium do ok. 200 µm, degradując i rozszczepiając komórki naskórka; górna ściana składa się z zewnętrznej warstwy naskórka żywiciela i silnie zdegradowanych ścian komórkowych naskórka oraz wewnętrznej warstwy poczerniałych strzępek patogenu, przestrzenie międzykomórkowe wypełnione silnie poczerniałym materiałem;