dolna ściana silnie wklęsła. Subhymenium o grubości 25–30 µm, składające się z bardzo cienkościennej, spłaszczonej szklistej twarstwy komórek. Parafizy długości 100-130 µm, nitkowate, lekko nabrzmiałe na wierzchołku, czasami rozgałęzione w pobliżu wierzchołka, septowane, często nieco powykrzywiane, grubo pokryte żelem. Worki dojrzewające sekwencyjnie, jajowato-cylindryczne, o stosunkowo długiej szypułce i tępym lub lekko ściętym wierzchołku, 110–140 × 15–20 µm, bardzo cienkościenne, bez zgrubień wierzchołkowych, 8 zarodnikowe. Askospory pęczkowate, czasem spiralnie zwinięte, nitkowate, cylindryczne, z tępym wierzchołkiem i zwężające się ku podstawie, 56–77 × 2,5–3,5 µm, szkliste, bezprzegrodowe, otoczone galaretowatą otoczką o grubości 3–4 µm.
Cykl rozwojowy Lirula macrospora trwa kilka lat. Patogen zimuje na opadłych igłach. Infekcja trwa od późnej wiosny do połowy lata. Zarodniki rozprzestrzeniają się przez rozpryskiwanie kroplami deszczu. Infekcja prawdopodobnie rozpoczyna się na igłach tegorocznych. Zarodniki są wytwarzane w trzecim roku życia porażonych igieł.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej i Europie, podano jego stanowisko także w Republice Południowej Afryki. W Polsce podano liczne stanowiska na igłach świerka (Picea).
Przypisy
Kategoria:Łuszczeńcowate Kategoria:Mykobiota Polski