Szacuje się, że szczeliny i wzniesienia powstały podczas niestabilnego rozszerzania litosfery księżyca. Na skutek okresowego ścierania się mas lodu pokrywa lodowa miejscowo wznosiła się do góry z racji braku miejsca na ruch w poziomej płaszczyźnie, generując szereg grzbietów lub rozrywała, uskakując w dół i tworząc depresje. W efekcie tych procesów powstały równolegle pofałdowane łańcuchy długie na dziesiątki kilometrów. Spękania i wypiętrzenia tego typu są cechą wspólną obserwowaną na wielu lodowych księżycach.

Dodatkowo lokalne wyrzuty strumieni ciepła tuż przy powierzchni podgrzewały ją, tworząc bardziej plastyczną masę oraz wypłaszczając w ten sposób lód i stopniowo usuwając kratery uderzeniowe czy inne starsze deformacje. Dowody na ekstensjonalną tektonikę są obfite tak samo jak na punktowe ogrzewanie skorupy. Powstałe modele szacują moc strumieni ciepła obecnych podczas formowania się obu równin Enceladusa na 30 do 60 mW/m².

Pojawiają się również sugestie istnienia centrum aktywności wulkanicznej na tym obszarze w starożytnych czasach księżyca, a duża energia zaangażowana w procesy współczesne może wywoływać efekty powierzchniowe w przyszłości (znaczące topnienie lodu, kształtowanie się i wybuchy kriowulkanów).