Powierzchnia Diyar Planitia oddzielona jest od starszych rejonów Enceladusa szeregiem niemal nieprzerwanych łańcuchów grzbietów i zagłębień o łącznej długości liczonej w setkach kilometrów. Koryta, skarpy, rowki, jamy i grzbiety szerokie do 4,5 km oraz długie do 20 są przeważnie ustosunkowane w kierunku północ-południe. Nachodzą na siebie pod różnymi kątami, tworząc gęsto poprzecinane sieci. Te większe układają się w charakterystyczne, sigmoidalne kształty. Średnie nachylenie w prowincji Sarandib-Diyar jest niskie i wynosi 5-13°, z maksymalnym odchyleniem do 45°. Amplitudy grzbietów i depresji wahają się w przedziale 100-250 metrów, choć występują i 450-metrowe. Diyar ma wyższe szczyty niż Sarandib.
Im dalej na wschód równiny, tym teren jest mniej spękany i bardziej obfity w kratery uderzeniowe, powstałe w większości przed procesami fałdowania się skorupy. Kratery w tym regionie występują jednak względnie rzadko, a przy tym są silnie zdegenerowane - płytkie i niewielkie w porównaniu z resztą powierzchni księżyca. Obserwuje się także pojedyncze wklęsłe kopuły - prawdopodobnie pozostałości po zapadniętych, nieaktywnych już kriowulkanach.
Warstwa krucha powierzchni jest gruba na 2-3 km.
Przez obszar Diyar Planitia ciągnie się długa i wąska depresja Khorasan Fossa.
Zobacz też
Enceladus Księżyce Saturna Ukształtowanie powierzchni Enceladusa
Przypisy
Kategoria:Ukształtowanie powierzchni Enceladusa