Budowlę, znajdującą się już prawdopodobnie w rękach nowego właściciela, Andrzeja Rubinkiewicza, w latach 1761–1767 odbudowano. Odtąd nazywano ją kamienicą Rubinkiewicza bądź domem Langego. Wyróżniała się barokową bryłą z wysokim dachem mansardowym oraz trójkątnym szczytem flankowanym lukarnami, uwieńczonym nadto pinakielem z wazonem od frontu.
Przynajmniej od II poł. XVIII wieku w budynku swoją siedzibę miała apteka. Umieszczono ją tam prawdopodobnie niedługo po I rozbiorze Polski i zajęciu Tarnowa przez Austriaków (według innego źródła istniała tam jeszcze w okresie przedrozbiorowym). W czerwcu 1787 roku cały obiekt wzmiankowano w inwentarzu książąt Sanguszków, gdzie określono go właśnie jako aptekę cesarską. Jak wynika z tych samych dokumentów, za budynkiem miała znajdować się wówczas także niezabudowana działka.
Pod koniec XVIII wieku (przed 1796 rokiem) do budowli dostawiono przybudówkę (mieszczącą oficynę), co wydłużyło elewację zachodnią (wzdłuż pl. Katedralnego). Według innego źródła w podobnym okresie (między 1796 a 1814 rokiem) przystawiono do niej inną kamienicę zwróconą w kierunku pl. Katedralnego;