Ekologia i występowanie Gatunek ten jest ograniczony do bliźniaczych wysp Biak-Supiori położonych na północ od Nowej Gwinei. Występuje głównie w lasach pierwotnych do 600 m n.p.m., choć bywa też spotykany w lasach zdegradowanych i wtórnych. Nie migruje.
Często dołącza do stad mieszanych gatunków, gdzie żeruje na owadach. Średni czas życia pokolenia to 3,72 roku. Brak informacji o rozrodzie.
Status i zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) gatunek został zaliczony do kategorii NT ( – bliski zagrożenia). Jest zagrożony utratą siedlisk – środowisko występowania monareczki srokatej jest dotknięte wyrębem lasów do celów gospodarczych i pod uprawy rolne. Liczebność wynosi 30–120 tys. ptaków lub około 20–80 tys. dojrzałych osobników, z najlepszym przybliżeniem (20–40 tys.) na dolnym poziomie tej wartości. Trend populacyjny uznaje się za malejący. Podejrzewa się, że populacja maleje z powodu utrzymującego się powolnego tempa utraty pokrywy leśnej. Obszar występowania wynosi jedynie 3600 km², gatunek może być na skraju zagrożenia, mimo że populacja nie jest poważnie rozdrobniona i istnieją części zasięgu, w których nie występują główne zagrożenia. Niemniej jednak trwająca utrata siedlisk sugeruje ciągły spadek powierzchni, zasięgu lub jakości środowiska.