XIX wiek Na początku XIX wieku liczba domów w osadzie wzrosła do dziesięciu. W tym samym czasie wybudowano tu również kaplicę pod wezwaniem Antoniego Padewskiego. Kolejny budynek wybudowano w 1836 r., kiedy osadę zamieszkiwały 63 osoby. Później osada powiększyła się do dwunastu domów, ale liczba mieszkańców zmalała. W 1855 powstała droga ze Złotego Stoku do Lądka-Zdroju. Spowodowało to spadek na znaczeniu osady, przez którą przechodził XVI-wieczny szlak pełniący wcześniej funkcję nowej drogi. W 1900 roku w osadzie mieszkało 47 osób.
XX wiek Na początku XX wieku mieszkało tu pięćdziesiąt osób. Mieszkańcy pracowali w rolnictwie lub w Złotym Stoku, gdzie zarabiali na życie jako murarze lub robotnicy. W okresie letnim istniała również możliwość pracy w lesie, gdy pracami nadzorował miejscowy leśniczy mieszkający w jednym z domów w Růžencu.