Szef Sztabu Generalnego (1987–1991) W 1987 roku został mianowany szefem Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. Na okres jego kadencji nałożył się wybuch pierwszej intifady w Strefie Gazy, we Wschodniej Jerozolimie i na Zachodnim Brzegu. Jako szef Sztabu Generalnego odpowiadał za planowanie i koordynację działań armii tłumieniu zamieszek i w walce z działaniami terrorystycznymi organizacji palestyńskich. Uważał, że problemu palestyńskiego nie można rozwiązać przy pomocy środków militarnych, ponieważ wynikał on z chęci posiadania własnego państwa. Ściągnął tym samym na siebie krytykę izraelskiego społeczeństwa.
W 1991 roku odszedł ze służby w armii. W tym samym roku został przewodniczącym rady dyrektorów w przedsiębiorstwie zbrojeniowym Israel Military Industries. Podczas I wojny w Zatoce Perskiej sprzeciwiał się głosom między innymi Mosze Arensa czy Ehuda Baraka, aby Izrael przystąpił do wojny przeciw Irakowi. Uważał, że ani działania lotnictwa, ani przetransportowanie do Iraku Sajjeret Matkal nie uchroni kraju przed ostrzałami pociskami Scud.
W 1995 roku zaangażował się w powołanie do życia centrowej partii politycznej Trzecia Droga, ale szybko wycofał się z polityki.