Juliusz Kandziora (ur. 1 lipca 1898 w Żędowicach, zm. 14 października 1970) – powstaniec śląski, kompozytor, dyrygent i organista.
Życiorys Urodził się w Żędowicach jako syn Piotra i Konstantyny (z domu Swoboda). W 1919 r. przeprowadził się do Świętochłowic. W wieku 15 lat rozpoczął naukę w Konserwatorium Muzyczny Tomasza Cieplika w Bytomiu. W latach 1926–1930 kształcił się w Instytucie Muzycznym w Katowicach, głównie pod kierunkiem Stefana Mariana Stoińskiego. Już jako 15-latek zaczął prowadzić chór w rodzinnej miejscowości. Zachęcił go do tego proboszcz miejscowej parafii ks. Józef Wajda. W 1919 r. objął kierownictwo artystyczne Chóru Mieszanego „Słowiczek” w Wirku. Prowadził go z małymi przerwami do 30 października 1960 r.
Juliusz Kandziora walczył we wszystkich powstaniach śląskich oraz był zaangażowany w akcję plebiscytową. W trakcie II Wojny Światowej wraz z bratem żony został wywieziony do obozu pracy koło Brandenburga. Następnie trafił do pomocy w kuchni i miał możliwość grania na organach w miejscowym kościele.
Po likwidacji obozu Juliusz wyjechał do Opola, gdzie prowadził chór i został organistą w kościele Św. Piotra i Pawła. Juliusz Kandziora wziął ślub 5 października 1925 r. z Bronisławą z domu Walecką.