Z tego małżeństwa na świat przyszło troje dzieci: Stefan, Marian i Joanna.
Juliusz Kandziora był instruktorem śpiewaczym w Zarządzie Głównym Związku Zawodowego Hutników, tu też założył Filharmonię Robotniczą Hutników, którą kierował przez pierwsze trzy lata jej istnienia. Talent muzyczny Kandziory znalazł także upust w opracowaniach pieśni ludowych oraz własnych kompozycjach. Własne utwory to ponad 100 pieśni przygotowanych na chór mieszany, a także męski a capella, jak też z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej. Z tą samą fakturą Kandziora opracował ponad 30 śląskich pieśni ludowych.
Kandziora pisał utwory popularne, cechuje je naturalna, potoczna melodyjność, tzw. smak harmoniczny, intuicja. Wynikało to z dużego doświadczenia w prowadzenia głosów w chórze. Wiele utworów ma charakter unikatowy, gdyż Kandziora zapisywał je bezpośrednio od wykonawców ludowych. Wśród tych ocalonych pieśni są m.in. samorodne utwory górnicze, hutnicze. Chór „Słowiczek” pod dyrekcją Juliusza Kandziory w 1925 r. na ogólnośląskim konkursie zajął czwarte miejsce, w 1926 r. pierwsze miejsce na Zjeździe Okręgowym w Bielszowicach, a w 1930 r. – drugą lokatę (startowało 220 zespołów). W zawodach śpiewaczych swego okręgu oraz w zawodach okręgu rudzkiego chór Kandziory 14 razy był pierwszy, 3 razy drugi i raz trzeci.