Do tego czasu dokonano wpisu prawa własności PTT do księgi wieczystej, rozpoczęto też zwożenie na miejsce materiału budowlanego. Także w 1935 wobec narastających nieporozumień zdecydowano o zakończeniu współpracy z Oddziałem z Łodzi, wobec czego pełną odpowiedzialność za budowę przejął oddział jordanowski.
Podmurówka schroniska była gotowa we wrześniu 1935 roku, a drewniany parterowy budynek z poddaszem zamknięto w stanie surowym 12 października tego roku. Do użytku turystów został oddany 16 grudnia, natomiast pełnowymiarową działalność jako schronisko rozpoczął wiosną 1936 roku. Obiekt był zagospodarowane całorocznie. Początkowo składał się z jednej sypialni z 14 łóżkami, jadalni (gdzie można było wstawić dwa rozkładane łóżka polowe), umywalni, kuchni i sieni. Pierwotne ceny za nocleg wynosiły 1,30 zł dla członków PTT oraz 2 zł dla pozostałych zainteresowanych. W schronisku działała stacja ratunkowa. Dzierżawcą został Kazimierz Knysz.
W 1937 schronisko przeszło niewielką rozbudowę – na poddaszu urządzono dwa pokoje, które oddano do użytku w październiku. W kolejnym roku wykończono je, a jeden z nich umeblowano.