Początkowo nie istniały ściśle określone procedury dotyczące wydawania rekomendacji świątynnej. Pierwotnie pozwolenia na wejście do świątyń wydawano ustnie, na podstawie kontaktów osobistych oraz obserwacji wiernego przez odpowiednich przywódców kościelnych. Później zaczęto je spisywać ręcznie. Wreszcie, po przybyciu świętych do Utah oraz okrzepnięciu struktur kościelnych w tym miejscu niektórzy biskupi zaczęli wypracowywać wykorzystywane lokalnie, drukowane wzory rekomendacji. Aż do 1891 większość rekomendacji kontrasygnowana była osobiście przez prezydenta Kościoła. W tymże roku bowiem Wilford Woodruff przekazał ten obowiązek biskupom oraz prezydentom palików. Pierwszy ujednolicony wzór rekomendacji świątynnej, zatwierdzony przez najwyższe władze kościelne, pochodzi z 1922.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich