Joan Halifax (ur. 30 lipca 1942 w Hanover, New Hampshire) – amerykańska nauczycielka i kapłanka buddyzmu zen zainteresowana antropologią kulturową, a zwłaszcza antropologią medyczną, opiekunka w hospicjach i innych zakładach opieki paliatywnej (w młodości badaczka terapeutycznego działania substancji psychoaktywnych), pisarka propagująca (Socially Engaged Buddhism, SEB), popularyzatorka osiągnięć współczesnej neuronauki i jej związku z buddyzmem, problemów ochrony globalnego ekosystemu i in. (publikacje książkowe, prelekcje).
Życiorys Dzieciństwo Jako kilkuletnie dziecko przeżyła ciężką, trwającą dwa lata chorobę (prawdopodobnie wirusową), której skutkiem była utrata wzroku („ślepota prawna”). Wspomnienia odbieranych w tym okresie wrażeń dotyczyły pojawiającego się w świadomości „świata wewnętrznego” – np. wspomnień zapamiętanych obrazów oraz emocji, budzonych przez dotyk czułych i silnych rąk opiekunów. Wspomnienie z okresu choroby zawarła m.in. w tekście wystąpienia pt. Współczucie i prawdziwe znaczenie empatii na Konferencji TED w roku 2011: