Po chorobie empatyczni rodzice podarowali jej prezent, który podsycił rozbudzoną fascynację obrazami – aparat fotograficzny Kodak Brownie. Zaczęła zapisywać obrazy i emocje. Fotografowała np. swojego ojca, „stojącego dumnie obok swojego Lincolna”, a niedługo potem – „ciężkie niebo złowieszczo wiszące nad zbombardowaną katedrą w Kolonii” i tysiące innych wymownych obrazów. W kolejnych latach uczęszczała do , prywatnej szkoły żeńskiej W Tulane University (Nowy Orlean, Luizjana), w której panował duch progresywizmu.
W czasie pobytu w Nowym Orleanie włączyła się w amerykański ruch praw obywatelskich i uczestniczyła w protestach antywojennych. Szkołę ukończyła w roku 1964.
Studia Antropologia medyczna i psychologia thumb|left|180px|Meksykańskie na Quemado Mountain w San Luis Potosí W latach 1964–1968 pracowała w , którego dyrektorem od 1963 roku był Alan Lomax – etnomuzykolog i folklorysta znany z kolekcji nagrań terenowych muzyki ludowej, wytrwały obrońca „umierających kultur”, np. pieśni Cajunów i Kreoli z Luizjany (Zydeco).