W Niżniowie, kolejnym miejscu noclegowym, autor zanotował odmienny sposób ubierania się ludności. W eseju 32. miasto zostało nazwane zatrutym. Fiedler zasugerował, iż prawdopodobnie mieszka w nim ludność wywodząca się od Tatarów. Tamtejsze kobiety miały na głowach ciemne chusty ułożone na kształt stożków, a mężczyźni jakby jarmułki mongolskiePor. esej 32. (wyd. III, str. 68–69).. Kolejny nocleg miał miejsce w Ostrej. Podróżnicy spędzili noc w jednym z gospodarstw. Leon zrobił furorę wyciągniętym i zapalonym lampionem, który przyciągnął okolicznych mieszkańców, szczególnie dzieci. Fiedler, podczas dalszej podróży, wspiął się do wsi Latacz. W Horodnicy grupę wylegitymowali polscy strażnicy graniczni, pochodzący z Poznańskiego. Dalej Dniestr wyznaczał granicę między Polską i RumuniąPor. esej 39. (wyd. III, str. 83–84).. Podróż Dniestrem zakończono w ZaleszczykachFiedler, s. 68–86..
Wydania Książka miała kilka wydań: 1926 – I wydanie (Przez wiry i porohy Dniestru, Poznań, Zakład Chemigraficzny Antoniego Fiedlera) 2006 – II wydanie (Przez wiry i porohy Dniestru, Pelplin, Bernardinum, ISBN 8373803815) 2015 – III wydanie (Przez wiry i porohy Dniestru, Pelplin, Bernardinum, ISBN 978-83-7823-402-9)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia (opis w katalogu NUKAT)
Kategoria:Polskie eseje Kategoria:Twórczość Arkadego Fiedlera Kategoria:Utwory literackie z 1926 Kategoria:Zbiory utworów literackich