mały|Grób Jana Wasilewskiego (2026) Jan Wasilewski (ur. 12 kwietnia 1907 w Moskwie, zm. 27 marca 1973) – polski działacz partyjny, prawnik, dyplomata, podsekretarz stanu w Ministerstwie Ziem Odzyskanych (1945–1947), poseł w Finlandii (1947–1949), zastępca Prokuratora Generalnego PRL (1957–1961), ambasador w Belgii (1961–1968), sędzia Sądu Najwyższego (1969–1973).
Życiorys Syn Ludwika. W 1928 ukończył szkołę średnią im. Juliusza Słowackiego w Wilnie. W 1930 zapisał się na Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Wileńskiego. Ze względu na trudną sytuację materialną musiał w 1930 rozpoczął pracę jako praktykant w urzędach pocztowych w Wilnie. Do 1934 doszedł do stanowiska zastępcy kierownika poczty. W 1934 zdał egzamin urzędniczy i do 1939 pracował w Ministerstwie Poczt i Telegrafów jako referent do spraw uproszczenia manipulacji pocztowych. Jednocześnie pełnił funkcję sekretarza redakcji „Przeglądu Pocztowego”.
W latach 1939–1942 pracował dorywczo. Od 1942 do 1944 był kierownikiem handlowym w firmie K. Borkowski i Spółka. Od sierpnia 1944 do stycznia 1945 był oficerem w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym 1 Armii Wojska Polskiego. Był dyrektorem Biura Prezydialnego Krajowej Rady Narodowej.