Współpracując z Instytutem Architektury Polskiej Politechniki Warszawskiej, pod opieką naukową Oskara Sosnowskiego, który zajmował się inwentaryzacją architektury polskiej, wraz z pomocą studentów uczelni prowadził szeroko zakrojony projekt dokumentujący drewniane bożnice wschodniej Polski. W ramach jego działań sporządzono tysiące planów, rysunków i fotografii. Projekt stał się najdokładniejszym i największym zbiorem dokumentacji na temat drewnianych bożnic Europy Wschodniej. Zdjęcia, które współcześnie znajdują się w zbiorach Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk, do lat 20. XXI w. były uznane za jedyną, szerzej znaną tego typu dokumentację zjawiska. Po wojnie, pracę Zajczyka kontynuowali architekci Maria i Kazimierz Piechotkowie, którym jego fotografie wraz z rysunkami pomiarowymi studentów posłużyły w rekonstrukcji wyglądu zewnętrznego i wewnętrznego zniszczonych podczas wojny synagog drewnianych i murowanych regionu. Ich pierwsza książka o bożnicach ukazała się w 1957 roku;