Po wielkiej fali aresztowań miejscowych działaczy partii przez policję rosyjską wraz z Ludwikiem Krasuskim kierował do lata 1892 organizacją ZRP w Łodzi.
W lipcu 1892 r. został aresztowany pod zarzutem organizowania strajku powszechnego i osadzony przez 9 miesięcy w więzieniu łódzkim. Następnie przewieziono go do Warszawy gdzie był więziony najpierw w X Pawilonie cytadeli warszawskiej i na Pawiaku (1893-1894). Decyzją cara pobyt w więzieniach zaliczono mu w poczet kary i 28 listopada 1894 skazano go na zesłanie do miasta Szuja w gub. włodzimierskiej, gdzie zatrudniono go w przędzalni i tkalni Towarzystwa Rosyjsko-Francuska Manufaktura. W 1896 został zwolniony i przyjechał do Łowicza ale władze uznały jego pobyt w Królestwie Polskim za niepożądany i w końcu grudnia 1896 powtórnie skazano go na zesłanie w Rosji. Karę odbywał w guberni włodzimierskiej i moskiewskiej pracując jako technik w miejscowych fabrykach włókienniczych. Podczas rewolucji 1905 aresztowano go za agitację wśród robotników i uwięziono na rok w więzieniu na Butyrkach w Moskwie. Następnie został zesłany na 5 lat do Kraju Turuchańskiego we wschodniej Syberii.