Menego – wspomnienie Cypriana Kamila Norwida z 1843 roku dotyczące jego ostatniego spaceru weneckimi uliczkami z malarzem Tytusem Byczkowskim.

Charakterystyka Norwid opatrzył tytuł utworu dopiskiem: Wyjątek z pamiętnika. Utwór stanowi wierny zapis ostatniej przechadzki autora po Wenecji, w kwietniu 1843 z zaprzyjaźnionym ze sobą Tytusem Byczkowskim, malarzem z Mińska. Spacer obydwu artystów rozpoczął się na Riva degli Schiavoni, którą doszli do Molo, mając po lewej stronie szeroki kanał świętego Marka pełen łodzi i statków przybyłych z Dalmacji, a po prawej ciąg pałaców i budynków hotelowych. Podczas spaceru przeszli przez dwa mosty i wyszli przy wschodnim narożniku Pałacu Dożów. Zatrzymali się przed rzeźbą przedstawiającą Sema i Jafeta okrywających nagość Noego. Idąc wzdłuż ściany pałacu przyglądali się szczegółowo rzeźbionym kapitelom. Przy drugim narożniku poświęcili chwilę postaciom Adama i Ewy. Przeszli przez Piazzettę, mijając zabytkowy budynek starej mennicy i udali się do pod arkady Nowych Prokuracji, gdzie mieściła się ulubiona kawiarnia Byczkowskiego. Tam odbyła się rozmowa, która dostarczyła tytułu utworowi. Samobójstwo Byczkowskiego świadomie opisał Norwid w sposób bezbarwny i lakoniczny. Faktycznie, pod wpływem depresji, związanej z obawą utraty wzroku, artysta wybrał się na Lido w celu wyraźnie samobójczym.