Ogłosił również szereg artykułów w „Przeglądzie Technicznym”.

Podczas I wojny światowej działał w Komitecie Obywatelskim miasta Warszawy, gdzie zorganizował Pocztę Miejską i był jej dyrektorem. W grudniu 1918 został wybrany ławnikiem magistratu miasta Warszawy, a następnie był wiceprezydentem miasta (20 marca 1919 – 1 czerwca 1920). Podczas wojny polsko-bolszewickiej był kierownikiem sekcji antysabotażowej Straży Obywatelskiej. W latach 1920–1922 w magistracie m.st. Warszawy pełnił funkcje: kierownika wydziału gospodarczego, ochrony pracy, tramwajów miejskich, lombardów miejskich, ubezpieczeń od ognia oraz kontroli ogólnej. Jednocześnie rozwijał działalność swej firmy, która w okresie międzywojennym specjalizowała się w produkcji dźwigów, a którą uruchomiono w 1914. W 1922 zatrudniała ona 12, w 1933 już 122, a w 1938 – 250 pracowników. W 1926 przekształcono firmę, która od tej pory nazywała się „Bracia Jenike – Fabryka Dźwigów SA”. W 1938 wytwórnia została przeniesiona z ul. Wilanowskiej do specjalnie wybudowanych pomieszczeń przy ul. Podskarbińskiej w Warszawie. Jej wyroby były wielokrotnie odznaczone złotymi medalami na wystawach polskich i zagranicznych.