Władysław Jan Liro (ur. 29 sierpnia 1891 w Krakowie, zm. 20 lipca 1970 tamże) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 29 sierpnia 1891 w Krakowie, w rodzinie Jana i Marii z Ruzawskich. W 1911 zakończył naukę w klasie VIIIb Gimnazjum św. Anny w Krakowie i zdał maturę. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Do wybuchu I wojny światowej ukończył sześć semestrów.
1 sierpnia 1914 został powołany do cesarskiej i królewskiej Armii. W październiku tego roku został ranny pod Rudnikiem nad Sanem. Jego oddziałem macierzystym był 2 Tyrolski Pułk Strzelców Cesarskich. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916. W armii zaborczej służył do 4 listopada 1918, kiedy to dostał się do włoskiej niewoli. 20 grudnia tego roku wstąpił do Armii Polskiej we Włoszech, a później do Armii Polskiej we Francji. Od 1 kwietnia 1919 służył w 1 pułku czołgów. Został oficerem 6. kompanii czołgów. W 1920, w czasie wojny z bolszewikami dowodził 3. kompanią czołgów.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 229. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 59.