wymierzaniem kar osadzonym za najdrobniejsze przewinienia, lub nawet bez nich - po prostu, oskarżając poszczególnych więźniów np. o sabotaż. W styczniu 1945 r. złą kondycję więźniów wskazano jako jedną z przyczyn obniżonej wydajności produkcji zakładów Adlerwerke. W odpowiedzi SS skierowała do pracy kolejnych więźniów. Spadek produkcji nastąpił w styczniu 1945 r.: ponad 37% więźniów zostało bądź to przetransportowanych do innych obozów, bądź też zmarło z wycieńczenia.
Śmiertelność Szacuje się, że spośród 1609 więźniów KZ Katzbach, w miejscu kaźni zmarło 528 osadzonych (głównie Polacy, 11 z nich można określić jako Rosjan lub Ukraińców). Jako przyczynę śmierci najczęściej podawano gruźlicę, uszkodzenie mięśnia sercowego (również u bardzo młodych więźniów), a także zatrucie krwi. Co najmniej 62 więźniów straciło życie w wyniku nalotu bombowego. Doszło do pięciu przypadków rozstrzelań osadzonych, dwóch straceń (24 stycznia 1945 r. podczas apelu powieszono Wincentego Bocheńskiego i Władysława Sumarę za rzekomy sabotaż), a jeden z więźniów rzucił się z okna. To wszystko powoduje, że Katzbach miał jeden z najwyższych współczynników śmiertelność spośród wszystkich obozów koncentracyjnych na terenie Niemiec i obszarów okupowanych.