Dyrektorami uczelni byli Pierre-Dominique Bazaine (1824–1834), Charles Michel Potier (1834–1836), Andriej Daniłowicz Gotman (1836–1843), Walerian Fiodorowicz Engelhardt (1843–1855) i Jegor Iwanowicz Siverbik (1855–1867)Краткий исторический очерк развития и деятельности развития и деятельности ведомства путей сообщения за сто лет его существования 1798–1898 гг., Санкт-Петербург 1898.. W tym okresie w instytucie kształcono inżynierów w zakresie budowy i eksploatacji dróg lądowych i wodnych. Początkowo nawet zwalczano idee budowy kolei w Rosji. Jednak już w 1835 r. rozpoczęto w nim jednak kształcenie inżynierów o specjalności kolejowej, a od 1837 r. odbywali oni praktyki na pierwszej w Rosji, zbudowanej rok wcześniej kolei Petersburg – Carskie SiołoЛенинградский ордена Ленина институт инженеров железнодорожного транспорта имени академика В. Н. Образцова 1809–1959, Мocквa 1960, s. 338.. Absolwenci, którzy pomyślnie ukończyli uczelnię, a studiowali dzięki stypendium państwowemu, musieli odbyć co najmniej sześcioletnią praktykę w Departamencie Komunikacji.