Był autorem wielu prac i artykułów z zakresu budownictwa ogólnego i inżynierii lądowej w rosyjskim czasopiśmiennictwie technicznym. Najbardziej jednak znany jest z pierwszego w języku rosyjskim podręcznika architektury - Гражданская архитектура. Части зданий. С атласом чертежей на 102 листах, (Санкт Петербург 1851, 2 wyd. Москва 1886) w którym Sklasyfikował kierunki architektury połowy XIX w. i uzasadnił podstawy teoretyczne racjonalizmu w architekturze. Twierdził także, że funkcjonalność i prawidłowości konstrukcyjno-techniczne są podstawami współczesnej architektury, a powstanie i rozwój nowych form oraz stylów architektonicznych są zdeterminowane zarówno przez postęp techniki budowlanej, jak i pojawienie się nowych materiałów budowlanych i konstrukcji. Jako zastępca redaktora czasopisma Ministerstwa Komunikacji [Журнал Министерства путей сообщения brał czynny udział w wydawaniu tego pisma. Publikował także artykuły w czasopiśmie „Зодчий", Przetłumaczył w 1859 na język rosyjski polski słownik fortyfikacyjny inżyniera Mikołaja Rougeta Dykcjonarz doręczny dla inżynierów, obejmujący wszelkie części fortyfikacji Był od 1863 członkiem Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. Od 1873 wraz z rodziną mieszkał w Paryżu. Pochowany wraz z żoną Pelagią na rzymskokatolickim cmentarzu Wyborskim w Petersburgu.