6 października 1973 roku, w trakcie żydowskiego święta Jom Kipur, doszło do jednoczesnego ataku z zaskoczenia Syrii i Egiptu na Izrael.
Wydarzenia poprzedzające bitwę
Przygotowania 10 października 1973 roku Izraelczykom udało się powstrzymać zaplanowaną przez Związek Radziecki syryjską ofensywę na Wzgórzach Golan rozpoczętą 6 października. W ataku obie strony poniosły straty. Armia syryjska straciła około 870 czołgów oraz setki innych pojazdów. Syryjczycy wycofali się poza , aby przegrupować swoje siły i przygotować się do obrony. W nocy z 10 na 11 października szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela gen. Dawid Elazar zaproponował, aby wykorzystać nową sytuację na froncie na Wzgórzach Golan, wyprowadzając kontrofensywę i zmuszając Syrię do zaprzestania prowadzenia działań zbrojnych. To pozwoliłoby armii izraelskiej skupić wysiłki na froncie na Synaju. Propozycja Elazara została zaakceptowana przez ministra obrony Mosze Dajana oraz premier Goldę Meir. Na szybkość podjęcia decyzji wpłynęło kilka czynników. Po pierwsze armia syryjska była bardzo osłabiona, co ułatwiłoby natarcie. Po drugie Izraelczycy obawiali się, że do wojny może przystąpić Jordania, która 10 października ogłosiła mobilizację rezerwistów.