Ponadto chciano wyprowadzić uderzenie, zanim na pomoc Syryjczykom przybędą Irakijczycy.
Izraelczycy mieli jednak obawy wobec ataku w głąb syryjskiego terytorium. Z jednej strony istniało prawdopodobieństwo, że ofensywa może sprowokować interwencję Związku Radzieckiego. Z drugiej, izraelscy wojskowi uważali, że stworzenie zbyt szerokiego frontu w Syrii doprowadzi do rozciągnięcia sił i zaangażowania ich w długotrwałe walki. Wobec tego Sztab Generalny postanowił wyprowadzić uderzenie maksymalnie do 15–20 km, aby Damaszek mógł stanowić cel dla izraelskiej artylerii dalekiego zasięgu. mały|Mapy ukazującą kierunki natarcia wojsk oraz zmianę frontów w dniach od 6 do 12 października 1973 roku Do ofensywy wyznaczono 36 Dywizję Pancerną pod dowództwem gen. Rafa’ela Eitana i 210 Dywizję Pancerną pod dowództwem gen. Dana Lanera. 146 Dywizja Pancerna gen. Mosze „Musy” Peleda miała pozostać na południu Wzgórz Golan i swoją obecnością wiązać dwie syryjskie dywizje 9 i 5. Dywizja Lanera miała dostać się na drogę Al-Kunajtira–Damaszek i skierować się do miasta Sasa, aby stanowić zagrożenie dla syryjskiej stolicy.