Sama Packard zaczęła podejrzewać męża o chęć umieszczenia jej w szpitalu psychiatrycznym, kontaktowała się nawet w tej sprawie z prawnikiem, który jednak nie poinformował jej, że mężatki są jedynymi osobami, które mogą być umieszczone w takich ośrodkach wbrew swojej woli – jedynie na podstawie wniosku męża. 18 czerwca 1860 r. Packard została osadzona w szpitalu psychiatrycznym Jacksonville Insane Asylum na wniosek męża. Początkowo trafiła na oddział dla zamężnych kobiet z klasy średniej, które w większości trafiły do tego ośrodka z wniosku swoich mężów, którzy chcieli ukarać je za nieposłuszeństwo wobec norm obyczajowych.
Mimo tego Packard protestowała przeciw zamknięciu, napisała w tej sprawie list protestacyjny do swojego lekarza Andrew McFarlanda, za co ten przeniósł ją na oddział dla kobiet z niższych warstw społecznych, zazwyczaj cierpiących na rzeczywiste schorzenia psychiczne. Packard od początku pobytu na tym oddziale zaczęła pomagać personelowi, który był nieliczny i nie był w stanie zapanować m.in. nad higieną pacjentek. Zaczęła też dokumentować nadużycia i podjęła próbę naprawy relacji z McFarlandem i przekonania go do swoich racji. McFarland uważnie jej słuchał i gromadził jej zapiski, choć jego celem było udowadnianie, że Packard nadal nie nadaje się do zwolnienia ze szpitala.