Ostatecznie została zwolniona z ośrodka po 3 latach, gdyż podburzała inne pacjentki i słała skargi do zarządu, a jej opiekunem został pełnoletni już syn.
Początkowo zamieszkała u siostry, opisała swoje doświadczenia w szpitalu w artykule i rozprowadziła go wśród mieszkańców miasteczka, a za zarobione pieniądze wróciła do Manteno. Po powrocie do domu jej sytuacja nie uległa poprawie, gdyż mąż nastawił dzieci przeciwko niej, a za swoje doznane w międzyczasie porażki (w tym utratę parafii) obwinił ją. Mąż uwięził ją też w sypialni i planował umieszczenie jej w innym szpitalu psychiatrycznym. Udało jej się zbiec i doprowadzić do procesu za bezprawne uwięzienie jej w domu, gdyż to było (w odróżnieniu od uwięzienia w ośrodku zamkniętym) nielegalne. Podczas trwającego od 13 do 18 stycznia 1864 r. procesu na jej niekorzyść zeznawała rodzina i lekarze, którzy badali ją wcześniej. Packard powołała na świadka innego lekarza, zeznawała też osobiście. Ostatecznie po 7 minutach obrad ława przysięgłych uznała, że Packard była zdrowa psychicznie, a sędzia Charles R. Starr nakazał mężowi jej uwolnienie.