кисел), ч’уфтѐ ‘kotlet’ (кюфте), кнѝџ’и ‘książki’ (книги), ерџ’ѐн ‘kawaler’ (ерген).
W Polsce w Borach Tucholskich i zachodniej Krajnie zaszedł proces zmiany i w i : ʒ́ipći (pol. standard. gibki), naʒ́e (nagie), ćeř (kierz).
Poza językami słowiańskimi W dialekcie łaciny ludowej, która stanowiła podstawę języka włoskiego, rumuńskiego i retoromańskiego, dźwięki i przed przednimi samogłoskami , i zmieniły się odpowiednio na i , por. wł. cervo , rum. cerb z łac. cervus ‘jeleń’. W języku angielskim w średniowieczu , (przed samogłoskami przednimi oraz ) oraz (zawsze) zmieniły się odpowiednio na , i , np. ċild > child ‘dziecko’, ecȝe > edge ‘krawędź’, fisc > fish ‘ryba’. Proces ten nazywany jest palatalizacją lub asybilacją. Praindoirańskie , i przed , , , i przechodzi kolejno w , (później dając w językach irańskich i w językach indoaryjskich): pie. > sans. ‘cztery’, pie. > sans. ‘żywy’, pie. > sans. ‘uderzać’. Praormiańskie , i przed samogłoskami przednimi oraz przed przechodziło kolejno w , , : pie. > orm. ‘ciepły’, pie. > orm. ‘ogłowie’, pie. > orm. ‘cztery’. W armenistyce proces ten nazywany jest drugą palatalizacją.
Przypisy
Bibliografia
Słowniki
Kategoria:Języki słowiańskie Kategoria:Prasłowianie