Kościół był pusty, pośrodku zaś znajdowało się zejście do grobowca i biały kamień z krwawym napisem naród. Rozległa się muzyka i do katedry weszli polegli ze sztandarami, bronią i żonami na rękach. Spod sklepienia nadleciały do nich aniołki-dzieci. Kiedy usiedli, biała postać Chrystusa spłynęła ku nim i poprowadziła ich do grobowca, zachęcając, by odpoczęli. Głaz zapadł nad wejściem, a chór duchów śpiewał: złóżcie dłonie na zimnej pościeli – złóżcie czoła na trumny wezgłowiach – niech ostygną rany wasze – niech odpoczną serca – Zapomnijcie! aż przyjdzie na was i na ziemię waszą powtórnej wiosny godzina!
Cezara zaś ujrzał to, co po nich zostało, postać niewieścią bardzo piękną z wyrazem smutku na czole. Głos polecił mu jej strzec, bo ona jedna ocalała, by piękność tego rodu nie zaginęła. Potem szli przez wiele dni i nocy, mijając miasta i kopalnie podziemne, aż przyszli nad urwisko. Na cyplu urwiska siedział starzec ze skrzydłami nietoperza i grając na harfie o jednej strunie, radził Cezarze, by zawrócił i opuścił tą, której piękność jest tylko wspomnieniem przeszłości. On z nią zostanie i grać jej będzie na strunie ostatniej, strunie nicości. I odsłonił pola cmentarne, stosy szkieletów i zwłok, zamarzłe morze – całą tę świetną przeszłość.