Cezara, udręczony, zwrócił się ku postaci, a ona zawołała go po imieniu i poszedł za nią. Potem ona znikła, a jemu się wydało, że Chrystus ich oszukał. Starzec się zeń naigrawał, śpiewając: A co teraz? Po czym zerwał ostatnią strunę. A Cezarze wydało się, że przeklina własną duszę konając, zawołał więc o ratunek. Głos zapytał go dlaczego żałuje, że poświęcił życie umarłej, czy nie wie, że jest zmartwychwstanie. Lecz serca umarłe nie zmartwychwstaną, jeśli im żywe nie udzielą połowy swojej krwi. Ta co zabrała mu życie, zwróci mu je, bo jej śmierć była złudzeniem. I wzeszła na widnokręgu. Powstali z prochu mężowie i zjaśniało nad nimi widmo Chrystusa.
Analiza W Śnie Cezary Kraiński rozwija myśl, która pojawiła się w końcowych obrazach Pokusy, o zmartwychwstaniu Polski. W tym poemacie opiera się ona na teorii konieczności śmierci pozornej i próby grobu, poprzez które dochodzi się do odrodzenia. Utwór kończy się potężnym w swym wyrazie artystycznym obrazem zmartwychwstania. Nieuchronność odrodzenia przezwycięża wątpliwości pierwszych zdań poematu.