d’Obyrnowie herbu własnego – żyjący do dziś, polski ród herbowy, wywodzący się z irlandzkiego klanu O’Byrne. Gniazdem rodziny była Irlandka, nazwana na cześć kraju, z którego pochodził ródGmerek K., Tytus O’Byrn z Irlandki, powstaniec 1863 roku, w: The Irish Polish Society Yearbook vol. VII, 2020, s. 67–88..
Członkowie d’Obyrnów są potomkami – króla Leinsteru, należącego do szczepu rodu Uí Dúnlainge.
Do rodziny d’Obyrnów należał również Tytus O’Byrn, pułkownik w powstaniu styczniowym.
Etymologia nazwiska Większość irlandzkich nazwisk ma pochodzenie celtyckie i wywodzi się z IV wieku p.n.e., kiedy to Celtowie ustanowili system dziedzicznych nazwisk, dodając przed drugim imieniem „Mac” (syn) lub „O” (wnuk lub potomek).
O’Byrn jest więc nazwiskiem odosobowym, wywodzi się od imienia starożytnego celtyckiego wodza, Brana mac Maolmòrrdha – króla Leinster, zmarłego w 1052 roku. Jego potomkowie nazywali siebie w języku irlandzkim Ó Broin, co oznacza wnuka lub potomka Brana. Irlandzka forma nazwiska uległa zanglicyzowaniu, w wyniku czego powstał obecnie znany O’Byrne.
Gniazdo rodu Gniazdem d’Obyrnów był majątek Irlandka (obecnie Orlanka na Białorusi), nazwana na cześć kraju, z którego pochodził ród.