Po upadku powstania pracował w Dyrekcji Dróg i Mostów w Warszawie. Następnie w latach 1832-1837 studiował w Instytucie Korpusu Inżynierów Komunikacji w Petersburgu, gdzie otrzymał tytuł inżyniera i stopień podporucznika (1837)Списокъ окончившихъ курсъ въ Институтѣ Инженеровъ Путей Сообщенія Императора Александра I за сто лѣтъ 1810-1910, Санкт-Петербург 1910, c. 19, 213. Odbył wówczas podróż do Francji, Następnie w latach 1838-1843 pracował jako inżynier w Wilnie i Twerze. Potem pracował przy budowie pierwszej kolei żelaznej łączącej Petersburg z Moskwą (1843-1851), m.in. zbudował na rzece Soszy most kratowy. Następnie był zatrudniony przy eksploatacji tej linii jako naczelnik VII Oddziału (1852-1958) mieszkając najpierw w Petersburgu a potem Moskwie.
W 1858 powrócił do Warszawy. W latach 1859–1861 jako podpułkownik pełnił funkcję głównego kierownika budowy żelaznego mostu o kamiennych podporach na Wiśle, zaprojektowanego przez Stanisława Kierbedzia. Wchodził wówczas w skład Zarząd budowy mostu stałego na Wiśle, W trakcie budowy mostu po raz pierwszy na ziemiach polskich do wznoszenia filarów zastosował on sprężone powietrze, a belki poprzeczne poprowadził pod dolnymi pasami dźwigarów. Po masakrze manifestacji 27 lutego 1861, mimo awansu na pułkownika, zrezygnował ze służby i pracy.