Po przejściu na wczesną emeryturę dokończył budowę dużego domu przy ul. Chmielnej pod nr 5 i 7, zwanego Smolikowszczyzną (kamienica mieszkalna i hotel), który następnie przejął jego syn Seweryn.
Pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 19, rząd 5, miejsce 1)
Życie prywatne Pochodził z rodziny która uzyskała potwierdzenie szlachectwa w 1851 roku. Był synem nauczyciela szkół lubelskich i działacza Komisji Edukacji Narodowej Andrzeja Piotra (1764-1839) i Karoliny z Rychterów (1780-1852), jego starszym bratem był inżynier Jan Kanty (1796–1868) Od 1840 mąż Melanii z Komajewskich (1824-1906), Mieli synów Piotra (1846-1868), księdza i zmartwychwstańca Pawła Smolikowskiego (1848–1926) i filozofa i kolekcjonera Seweryna (1850-1920) oraz córki: Aleksandrę (1845-1929), zamężną z ziemianinem Edwardem, Pohoreckim (1839-1912) i Walerię (ur. 1859), zamężną SzaniawskąSeweryn Karol Smolikowski h. Prus (I), M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 3.09.2023].
Przypisy
Literatura
Beata Nykiel, Smolikowski Seweryn Karol (1809-1897), Polski Słownik Biograficzny, t. 39, Warszawa-Kraków 1999-2000, s. 296-297
Kategoria:Polscy inżynierowie dróg i mostów
Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I