O stanowisku Polski z bożych i ludzkich względów – traktat filozoficzny Zygmunta Krasińskiego rozpoczęty w 1841, a ukończony w latach 1846–1847, w którym poeta ujmuje w system myślowy zagadnienia doskonalenia się człowieka, jego pracy nad zbliżeniem się do Boga i osiągnięciem nieśmiertelności.
O traktacie Pierwszy rzut tego traktatu powstał w drugiej połowie 1841, równolegle do pracy nad Przedświtem. Ostateczną wersję utworu pisał poeta w latach 1846–1847. Złożyły się na nią trzy części: O Trójcy w Bogu i o Trójcy w człowieku, O Trójcy w czasie i w przestrzeni i Stanowisko Polski wśród ludów słowiańskich.
Treść Człowiek osiąga Byt, czyli Ciało z łaski Bożej; z rozumu Bożego osiąga świadomość tego Bytu czyli Duszę; wreszcie z miłości Bożej dochodzi do zlania się Ciała z Duszą i człowiek staje się Duchem żywym i nieśmiertelnym, przeznaczonym do Anielstwa. Z tego trojakiego stosunku Boga do człowieka wynikają Osoby Trójcy Świętej. Osobą Łaski jest sam Jehowa. Osobą Rozumu nakazującą konieczność pracy i zasługi jest Słowo, które po wcieleniu stało się Chrystusem. Osobą Miłości jest Duch Święty zapewniający ostateczną harmonię. Człowiek nie może zrównać się z Bogiem. Oznaczałoby to utratę nieśmiertelności. Celem światów jest zatem szlachetnienie, które spełnia się przez czyn.