Modele K posiadały dodatkowy stopień i fotele były wyżej umiejscowione wzorem wariantu turystycznego - opcjonalnie można zainstalować WC i kuchenkę; wersje międzymiastowe charakteryzowały się wyższą przestrzenią dla pasażerów stojących, opcjonalne wyposażenie obejmowało mocowanie/stojaki na wózek inwalidzki, rowery i platformę na wózek. Uporządkowaną skrzynkę instalacji elektrycznej z modelu Transliner zastąpiono szyną CAN (handlowa nazwa NEOCAN) zarządzającą instalacją elektroniczną wnętrza pojazdu i silnika, i ułatwiającą diagnostykę w razie awarii. Ogrzewanie odbywało się przez termostatyczne i ciche konwektory; w pełni elektrycznie sterowana klimatyzacja była zarządzana przez CAN i sterowana cyfrowo. Sześć miesięcy po premierze na targach IAA w maju 1999 r model wdrożono do produkcji seryjnej w zakładach w Berlinie Nowością debiutującą w gamie Eurolinera stał się model N313 SHD - najkrótszy autokar turystyczny w ofercie producenta. Model N 313 zastąpił model N 314 z gamy poprzednika, zrezygnowano z oferowania przegubowego N 321/3. W 2001 r dokonano odświeżenia wnętrza. Od 2002 r produkcję przeniesiono do zakładów w Plauen. Wraz z odświeżeniem gamy silnikowej do normy Euro 3, modele z serii Euroliner zaczęły być sygnowane przez producenta oznaczeniem N 33xx (zewnętrzne oznaczenia modelowe pozostawały bez zmian).