mały|Elewacja tylna na pocztówce z 1915 r. W 1772 r., Gorajowice (będące znów samodzielną miejscowością) zostały, jako dawna królewszczyzna, sprzedane przez rząd austriacki. W 1797 r. – jako związany z Gorajowicami – był wzmiankowany dr Andrzej Puzyna. W 1815 r. dobra znajdowały się w posiadaniu Piegłowskiego, a następnie ponownie trafiły w ręce Puzynów, Andrzeja i jego małżonki, Izabeli z Pietrówskich – wiadomo, że byli oni właścicielami dóbr w 1821 i 1829 r. Następnie przeszły one w posiadanie ich dzieci: Kazimierza, Marcelego, Romualda i Włodzimierza.

Nie wiadomo, kiedy dokładnie dobra zakupił Franciszek Trzecieski. W 1847 r. zorganizował on w pałacu spotkanie ziemian w sprawie uwłaszczenia chłopów. Podczas rabacji galicyjskiej umieszczono i przetrzymywano tu Wincentego Pola, którego podejrzewano o przygotowywanie powstania przeciw władzom austriackim. W 1860 r. właścicielką Gorajowic była Franciszka, córka Trzecieskiego, żona Marcelego Łętowskiego. Pałac stanowił jedno z wcześniej wyznaczonych miejsc, w którym zbierali się powstańcy styczniowi przed wyruszeniem na ziemie zaboru rosyjskiego. W 1868 r. dobra gorajowickie zakupił Paweł Rieger. Z fotografii wykonanej przed 1896 r. wynika, że korpus już wówczas był dwukondygnacyjny, kryty dachem dwuspadowym, natomiast fragment elewacji zachodniej był parterowy.