Około 1896 r. Gorajowice nabył Tadeusz Sroczyński herbu Nowina, który zlecił przebudowę pałacu Tadeuszowi Stryjeńskiemu. Nie uległ zmianie rzut poziomy, natomiast przerobiono wnętrze i przearanżowano park na tzw. ogród angielski, a przed pałacem utworzono niewielki gazon. Zmieniono także wystrój elewacji, które otrzymały wygląd zbliżony do obecnego. Najbardziej reprezentatywną część budowli stanowił hol oraz amfilada pokoi od strony parku, w skład której wchodziły: pokój „karciany”, narożny od południowego wschodu, z piecem kaflowym o kształcie wieży, jadalnia z zejściem do piwniczki, „czerwony salon” z mahoniowymi meblami, „biały salon”, urządzony w stylu Ludwika XIV oraz „bawialnia” z wyjściem na taras. Część mebli sprowadzono z Wiednia, Krakowa i Lwowa, reszta pochodziła z pracowni w Kolbuszowej. Autorami sztukaterii byli prawdopodobnie Z. Hendel i Franciszek Mączyński. Sztukateria zdobiąca sufity na obrzeżach zawierała na przemian litery T i S – inicjały Tadeusza Sroczyńskiego.
mały|left|Kolorowa pocztówka przedstawiająca tylną elewację pałacu – XX w. W budowli wychował się mjr Henryk Dobrzański ps. „Hubal”, syn chrzestny Sroczyńskiego, urodzony w 1897 r.