„Pani z Rue Labat” lub „mémé” (babunia), jak ją nazywała Sarah, wkrótce traktowała żydowską dziewczynę jak córkę, nadając jej imię Suzanne i wprowadzając ją w świecki francuski styl życia klasy średniej. W tym czasie Sarah odsunęła się od ortodoksyjnej kultury żydowskiej i języka jidysz, zapomniała o ojcu i pokłóciła się z matką.
Jej rodzeństwo przeżyło wojnę poza Paryżem. Większość członków rodziny ojca w Polsce zginęła w powstaniu w getcie warszawskimJacques Derrida: The Work of Mourning. s. 166..
Sarah Kofman, straumatyzowana doświadczeniem ucieczki, spędziła dziewięć miesięcy ze swoją siostrą Annette w sanatorium dla dzieci, a następnie zamieszkała w domu dla dzieci deportowanych. W 1953 zdała maturę. Od 1955 do 1960 studiowała filozofię na Sorbonie. Po ukończeniu studiów uczyła w Lycée Saint-Sernin w Tuluzie, a od 1963 do 1970 w Lycée Claude Monet w Paryżu.