W październiku 1994 r. ukazały się drukiem autobiograficzne szkice zatytułowane Rue Ordener, Rue Labat, obejmujące jej dzieciństwo w Paryżu w latach 30. i 40. XX wieku, podczas którego – jak piszą Brault i NaasJacques Derrida, The Work of Mourning. s. 167. – uczyła się zapominać o swojej żydowskiej tożsamościIris Radisch, Der Tod ist schlimmer als der Tod. w: Die Zeit. 08/1995. zeit.de (recenzja).Jonas Engelmann, Wie Nachkommen der Holocaust-Opfer versuchen, das Schweigen zu überwinden, w: konkret, 06/2014.. Kilka dni po publikacji, w 150 rocznicę urodzin Nietzschego, odebrała sobie życie.
Twórczość Od 1970 Sarah Kofman pracowała na Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne. W 1966 roku rozpoczęła pracę doktorską na temat pojęcia kultury u Nietzschego i Freuda pod kierunkiem Jeana Hyppolite’a w Collège de France, a po jego śmierci pod kierunkiem Gilles’a Deleuze’a. W 1976 obroniła doktorat zbiorem wcześniej opublikowanych prac pt. Travaux sur Nietzsche et sur FreudA. Schrift, Twentieth-Century French Philosophy: Key Themes and Thinkers, 2006, books.google.de, s. 144.. Od 1991 do śmierci wykładała filozofię na Sorbonie jako profesor (). Jej dorobek obejmuje prawie 30 książek i liczne artykuły na tematy filozoficzne, literackie i o psychoanalizie, od Empedoklesa, Rousseau i Szekspira po Nietzschego, Freuda i Jacques’a Derridę.