Tematyka tych spotkań, organizowanych między rokiem 1901 a kwietniem 1903, stopniowo coraz bardziej odbiegała od nauczania Cerkwi, zaś obecni na nich duchowni coraz przychylniej odnosili się do idei zerwania tradycyjnego związku między prawosławiem a absolutyzmem carskim. Stało się to przyczyną wydania zakazu dalszej organizacji Zebrań.
Z zadowoleniem przyjął wejście w życie (1905) aktu tolerancyjnego dopuszczającego pełną swobodę kultu dla innych niż prawosławie wyznań oraz możliwość porzucenia religii państwowej na rzecz innej. Zdaniem Dmitrija Pospiełowskiego należał do liberalnego skrzydła episkopatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Wiadomo jednak również, iż był zwolennikiem konserwatywnego oberprokuratora Świątobliwego Synodu Rządzącego Władimira Sablera. Sprzeciwiał się fennicyzacji prawosławnych mieszkańców Karelii. W 1906 uczestniczył (jako członek czasowy) w jednej z sesji Synodu. W ramach jego prac zajmował się korektą ksiąg liturgicznych, porównując treść poszczególnych modlitw z ich zapisem w rękopisach ruskich oraz z oryginałami greckimi. Jako zwolennik reformy Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego był faktycznym inicjatorem powołania komisji zajmującej się tą problematyką.