w Lipianach Ludwik V zrezygnował z żądań podporządkowania mu księstwa szczecińskiego oraz roszczeń do miasta Banie (będącego w posiadaniu joannitów), Barnim III zgodził się zaprzestać walk bez żadnych dodatkowych zobowiązań i ustalono trzyletni rozejm.
Ostatecznie spór został rozstrzygnięty w 1338 r., kiedy to na sejmie Rzeszy we Frankfurcie nad Menem zarówno Ludwik IV, jak i Ludwik V ostatecznie zrezygnowali z żądań poddania księstwa szczecińskiego zwierzchnictwu brandenburskiemu.
80 lat później wnuk Barnima III, Kazimierz V, stoczył dokładnie w tym samym miejscu drugą bitwę z Brandenburgią i również odniósł zwycięstwo; z uwagi na niemal identyczny przebieg obu bitew, bywają one mylone. Znajdujący się obecnie na miejscu bitwy pomnik wiąże się z drugą bitwą.
Zobacz: Bitwa na Grobli Kremskiej (1412).
O bitwie ułożona została zachowana niemiecka pieśń ludowa, opisująca bitwę z niemieckiego punktu widzenia, a więc nazywająca księcia Barnima III „małym człowiekiem”, a margrabiego Ludwika V „dzielnym bohaterem”.
Przypisy