Mizikowski nie cenili), jak również zapowiedź weryfikacji członków redakcji spotkały się z dezaprobatą innych pism podziemnych, a także większości struktur związkowych w regionie. Uważany razem z E. Mizikowskim za robotniczego radykała, razem ze środowiskiem MRKS stopniowo ulegał marginalizacji wśród struktur "Solidarności". Przyczyniła się do tego również forma przejęcia pisma CDN-GWR, a także nacechowane emocjami publikowane na łamach pism II obiegu wzajemne oskarżenia.
W lutym 1989 został z ramienia MRKS członkiem Tymczasowego Zarządu Regionu Mazowsze (proponowano mu też dokooptowanie do władz regionu, co jednak MRKS odrzucił), na założycielskim zebraniu 19 lutego 1989 podjął razem z drugim delegatem MRKS E. Mizikowskim polemikę z przewodniczącym regionu Zbigniewem Bujakiem, krytykując brak dostatecznego wsparcia dla tajnych komisji zakładowych związku i podziemnej prasy zakładowej oraz "dyskryminowanie" niektórych inicjatyw. Sprzeciwiał się też ponownej rejestracji NSZZ „Solidarność”, optując za jego relegalizacją. Wobec braku poparcia dla tej formy powrotu do legalnej działalności złożył mandat TZRM i opuścił zebranie (jako jedna z dziesięciu osób). Jego kandydaturę zgłoszono jednak w wyborach do nowej Regionalnej Komisji Wykonawczej (otrzymał kilkadziesiąt z ok. 120 głosów).