Strefa odporności – pojęcie z zakresu ochrony biernej okrętów, oparte na koncepcji zakładającej naukowe podejście do empirycznego ustalenia niezbędnej grubości, kształtu i struktury opancerzenia okrętów, przez określenie stopnia ochrony biernej okrętu z uwzględnieniem prawdopodobieństwa trafienia przez pocisk w określony sposóbLeo Marriott: Treaty Cruisers, s. 81-82.
Do początku lat 30. XX wieku grubość pancerza określano przez ustalenie jego przebijalności przez pocisk określonego kalibru z określonej odległości. Takie podejście nie brało w ogóle pod uwagę prawdopodobieństwa trafienia w określony sposób. Nowe, bardziej zaawansowane badania poprzedzone były precyzyjną oceną możliwych do zaistnienia sytuacji taktycznych, w których okręty mogą się znaleźć, po czym dopiero określenie najmniejszej odległości strzału, przy której ochronę zapewni pancerz boczny, oraz największej odległości strzału, przy której pancerz poziomy zapewni ochronę przeciwko pociskowi spadającemu z góryNorman Friedman: U.S. Cruisers, s. 142. Różnica między tymi dwoma odległościami określona została jako immune zone (strefa odporności), w której okręt jest dobrze chroniony przeciwko pociskom o określonym kalibrze.