Koncepcję stref odporności zastosowano po raz pierwszy na początku lat 30. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, w ramach programu rozwoju konstrukcji nowych ciężkich krążowników typu New Orleans, gdy zamiast określania w wymaganiach taktyczno-technicznych okrętów konkretnych grubości pancerza w określonych miejscach, Biuro Okrętów określiło w wymaganiach projektowych jedynie ich strefy odpornościJohn Jordan: Warships After Washington, s. 148-149. Wprowadzenie koncepcji stref odporności umożliwiło także wprowadzenie bardziej naukowych metod określania optymalnego sposobu rozkładu pancerza. W ten sposób określono na przykład strefę odporności dla krążowników New Orleans, przy ostrzale amunicją kalibru 203 mm dla magazynów amunicji wynoszącą 12 000 na 24 000 jardów (10 973 na 21 945 metrów), oraz 15 000 (13 716 metrów) na 24 000 jardów dla maszynowni i centrali przekaźników.
Koncepcja stref odporności była następnie kontynuowana przy projektowaniu i budowie kolejnych typów krążowników, a także pancerników typu North Carolina, South Dakota, Iowa i następnychDulin, R., Garzke, W.: Battleships, s. 52Dulin, R., Garzke, W.: Battleships, s. 140.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Konstrukcja okrętów