Leon Jeśmanowicz (ur. 27 kwietnia 1914 w Drui, zm. 29 grudnia 1989 w Toruniu) – polski matematyk specjalizujący się w teorii szeregów i metodologii nauczania matematyki, pedagog, działacz społeczny, humanista, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Życiorys Lata najmłodsze Urodził się 27 kwietnia 1914 roku w Drui w województwie wileńskim. Jego rodzicami byli Anatol i Irena z domu Doroszek. Anatol Jeśmanowicz z zawodu był urzędnikiem pocztowym. W 1920 roku rodzina Jeśmanowiczów przeprowadziła się do Wilna, krótko po zmianie miejsca zamieszkania zmarł Anatol Jeśmanowicz. Po jego śmierci matka z trojgiem dzieci przeprowadziła się do Łodzi, następnie do Grodna.
W 1932 roku Leon Jeśmanowicz ukończył Gimnazjum Humanistyczne w Grodnie. W latach 1933–1937 studiował matematykę na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Międzyczasie przez dwa lata uczył się rysunku na Wydziale Sztuk Pięknych.
Działalność naukowa Po ukończeniu studiów został stypendystą Funduszu Kultury Narodowej oraz podjął pracę jako młodszy asystent na Uniwersytecie Stefana Batorego. Jego kierownikiem był matematyk Antoni Zygmund. W 1939 roku Jeśmanowicz przygotował rozprawę doktorską. Obronę przerwał wybuch II wojny światowej.