W latach 1940–1941 uczył matematyki w polskiej szkole w Wilnie oraz rysował karykatury w celach zarobkowych. W latach 1941–1944 w Wilnie prowadził komplety tajnego nauczania. Jednym z jego uczniów był matematyk Lech Dubikajtis. Ponadto w czasie wojny Jeśmanowicz pracował fizycznie. W marcu 1945 roku wraz z rodziną jako repatriant osiadł w Lublinie.
W lipcu 1945 roku na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej (UMCS) w Lublinie obronił rozprawę doktorską pt. O jednoznaczności szeregów Schömilcha. Promotorem pracy był prof. Juliusz Rudnicki. 1 października 1945 roku Jeśmanowicz otrzymał stanowisko starszego asystenta na UMCS. 1946 roku osiadł w Toruniu po otrzymaniu stanowiska adiunkta w nowo powstałej Katedrze Matematyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika (UMK) w Toruniu. W 1949 roku został zastępcą profesora, w 1954 roku – docentem. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1964 roku.
Interesował się głównie teorią sumowalności. Przez wiele lat prowadził seminaria magisterskie poświęcone teorii szeregów. Seminaria ukończyło ok. 220 magistrantów. Za sprawą badań Edwarda Sąsiada, po 1969 roku zainteresował się teorią ergodyczną. W pracach z dydaktyki matematyki skupiał się głównie na nauczaniu geometrii.