Iracka Marynarka Wojenna () – marynarka wojenna Iraku, część sił zbrojnych tego państwa.

Historia XX wiek Królestwo Iraku uzyskało niepodległość w 1932 roku. 2 lipca 1937 roku utworzono także siły morskie tego państwa, najpierw tylko jako flotyllę rzeczną, z bazą i dowództwem w al-Amara. Z uwagi na krótką linię brzegową – 58 km, w głębi Zatoki Perskiej, w oddaleniu od otwartego morza, Irak nie miał potrzeby posiadania licznej marynarki. Pierwszymi jej okrętami o wartości bojowej były cztery małe patrolowce zbudowane w brytyjskiej stoczni w 1937 roku, o numerach 1 – 4, o wyporności 67 ton, pozostające w służbie do lat 70. W 1956 roku bazę floty przeniesiono do Basry.

thumb|Kuter rakietowy projektu 205 (zdjęcie przykładowe) thumb|Dawny iracki okręt desantowy „Ghanda”, przejęty przez Iran w 1991 roku Po rewolucji w 1958 roku proklamowano w Iraku republikę. Wraz ze wzrostem ambicji regionalnych i podziałami geopolitycznymi w okresie zimnej wojny, Irak zaczął następnie stopniowo rozbudowywać marynarkę z pomocą radziecką. Począwszy od 1959 roku, w toku kolejnej dekady zakupił 12 kutrów torpedowych projektu 183 (P-6) i pięć okrętów patrolowych (typów SO-1 i Poluchat), co dało mu możliwości uderzeniowe w strefie przybrzeżnej. W 1966 roku marynarkę połączono z wojskami obrony wybrzeża, wyposażonymi w armaty kalibru 130 mm.