Po objęciu władzy przez partię Baas, w latach 70. nastąpił znaczący rozwój jakościowy i ilościowy marynarki. Począwszy od 1972 roku Irak kupił w ZSRR 14 kutrów rakietowych projektu 205 (w kodzie NATO: Osa I i Osa II), stanowiących odtąd jej główne siły uderzeniowe. Nabyto ponadto w tej dekadzie cztery polskie okręty desantowe projektu 773 (Polnocny-D), dalsze patrolowce i pięć trałowców. Główna baza marynarki została przeniesiona do Umm Kasr z uwagi na zagrożenie Basry na ostrzał z Iranu. W 1975 roku marynarka liczyła 2000 osób personelu. Marynarka iracka miała jednak charakter przybrzeżny i rzadko wykonywała dalsze rejsy; jednym z wyjątków była wizyta w Adenie w kwietniu 1978 roku. Dalsze plany rozwoju marynarki w kierunku siły pełnomorskiej związane były z objęciem rządów przez Saddama Husajna. W 1980 roku weszła do służby zbudowana w Jugosławii szkolna fregata „Ibn Khaldoum”, która stała się największym okrętem irackim. Zakupiono tam też trzy małe trałowce rzeczne typu Neštin. W latach 80. marynarka liczyła około osób 3000 personelu i była najmniejszym z irackich rodzajów broni – mimo to była liczącą się siłą regionalną, jak na ograniczony dostęp kraju do morza. W 1980 roku, podczas reorganizacji lotnictwa wojskowego, marynarce Iraku podporządkowano 101.