8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1537. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 23 sierpnia 1924 został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 49 pułku piechoty w Kołomyi na stanowisko dowódcy kompanii strzeleckiej, a następnie przesunięty na stanowisko adiutanta pułku. Był także przydzielony do Dowództwa 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie na stanowisko I oficera sztabu. W kwietniu 1928 został zwolniony ze stanowiska oficera przysposobienia wojskowego pułku, a w lipcu tego roku przeniesiony do 68 pułku piechoty we Wrześni na stanowisko dowódcy kompanii. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 75. lokatą. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W październiku 1931 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W październiku 1932 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko kwatermistrza. W tym czasie obowiązki służbowe łączył z funkcją przewodniczącego miejscowego „Koła Szóstaków”. W 1937 został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Sarnach.